Z sądu: dentysta nie zawinił uszkodzenia nerwu trójdzielnego

en
14-01-2021, 08:09
Kobieta domagała się od dentysty 9 tys. zł zadośćuczynienia i zwrotu kosztów leczenia za źle wykonany zabieg znieczulenia zęba, który doprowadził do uszkodzenia nerwu i dalsze związane z tym urazem cierpienia.

Pacjentka twierdziła przed sądem, że w trakcie zabiegu stomatologicznego doznała uszkodzenia nerwu trójdzielnego. W efekcie cierpiała ból przez niemal miesiąc, utraciła czucie w języku oraz policzkach. Firma ubezpieczeniowa, w której dentysta miał policę OC wystąpiła o odrzucenie roszczeń, jako bezzasadnych.

Sąd Okręgowy opierając się na opinii biegłego stwierdził, że zabieg znieczulania został wykonany prawidłowo. Zastosowane leki i zaproponowane leczenie po zabiegu także było prawidłowe i zgodne z aktualnie obowiązującymi procedurami medycznymi. Na tej podstawie powództwo zostało oddalone.

Kobieta jednak nie dała za wygraną i odwołała się od tej decyzji do Sądu Rejonowego. W apelacji  zaskarżyła w całości wyrok Sądu Okręgowego, zarzucając:
* Niewłaściwą ocenę opinii biegłego z zakresu stomatologii. Opinia bowiem wskazała na uszkodzenie nerwu trójdzielnego zęba w postaci aksonotmezy, co było spowodowane przez ciężki typ urazu, (zmiażdżenie lub rozciągnięcie nerwu zgodnie z opinią biegłego). Trudno zatem uznać to za typowe powikłanie leczenia;
* Brak informacji o ewentualnych konsekwencjach leczenia, takich jak możliwość uszkodzenia nerwu, czego dowodem jest brak odpowiedniego wpisu w  dokumentacji medycznej powódki.

Pacjentka nie godziła się na nieprzyznanie zadośćuczynienia i odszkodowania w sytuacji, gdy w jej opinii z okoliczności sprawy wynika, ze doznała rozstroju zdrowia, a samo leczenie przebiegło z nienależytą starannością, jako że nie została powiadomiona o możliwych negatywnych następstwach zabiegu.

Sąd  Rejonowy także nie dostrzegł winy w działaniach dentysty, ani naruszenia praw pacjentki, albowiem niezwłocznie po stwierdzeniu uszkodzenia nerwu zostało wdrożone leczenie, zaś kobieta była informowana o konieczności podjęcia określonych działań.

Sąd Rejonowy poddał analizie wszystkie dowody przedstawione przez strony postępowania i odniósł się do nich w sposób kompleksowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Prawidłowo ocenił opinię biegłego, z której wynika jakie są możliwe typy uszkodzeń nerwu trójdzielnego. Wbrew twierdzeniom apelującej, z opinii tej nie wynika do jakiego typu uszkodzenia nerwu doszło w jej przypadku. Biegły wskazał jedynie, że u powódki doszło do uszkodzenia nerwu trójdzielnego, niemniej jednak, nie podał wprost rodzaju tego uszkodzenia. Na podstawie zapisu w dokumentacji medycznej, biegły wprost wskazał, że zabieg znieczulający został wykonany przez stomatologa w sposób prawidłowy, w związku z czym wszelkie dolegliwości z nim związane nosiły znamiona powikłań po dokonanym zabiegu.

Powódka dopiero w apelacji doprecyzowała, iż podstawa odpowiedzialności pozwanej wynika z nienależytego wykonania świadczeń medycznych związanego z niepowiadomieniem powódki – mimo takiego obowiązku - o możliwych negatywnych następstwach zabiegu. W konsekwencji pacjentka nie mogła wyrazić świadomej zgody na wykonanie zabiegu. 

Sąd Rejonowy uznał , że nieusprawiedliwione jest zgłaszanie dowodów dopiero w apelacji, bowiem za nowe fakty i dowody w rozumieniu art. 381 k.p.c. uznaje się takie, które nie istniały wcześniej lub o których istnieniu stronie nie było wiadomo w toku postępowania przed sądem pomimo dołożenia staranności w zakresie zbierania dowodów. Co nie miało miejsca w przypadku pacjentki.

Powódka mogła zgłosić ten fakt przed Sądem I instancji, a tymczasem zrobiła to dopiero w momencie, gdy okazało się, że wnioski dowodowe są niewystarczające dla wykazania zasadności dochodzonego przez nią roszczenia. Przedkładanie na etapie postępowania apelacyjnego dokumentów, które powinny być złożone przed Sądem I instancji, jako uzasadniające żądanie powództwa jest zatem spóźnionym działaniem.

W konsekwencji zarzut nieprzyznania zadośćuczynienia i odszkodowania pacjentce należy uznać za chybiony, orzekł Sąd.

Więcej: III Ca 743/19