Klamrowa proteza częściowa czy precyzyjny element retencyjny

smn
31-07-2019, 10:05
Długoletnie obserwacje i korzystne efekty leczenia sprawiają, że precyzyjne elementy retencyjne stają się coraz bardziej powszechne i lekarze stosują je w codziennej praktyce, to wnioski pracy naukowców z Katedry Protetyki Stomatologicznej, Instytut Stomatologii CMUJ.

- Zastosowanie precyzyjnych elementów retencyjnych znacznie poprawia komfort życia pacjentów i ich zadowolenie z uzupełnień protetycznych w porównaniu do tradycyjnych klamrowych protez częściowych - piszą dr Anna Szarek oraz dr Krzysztof Gronkiewicz z Katedry Protetyki Stomatologicznej, Instytut Stomatologii CMUJ na łamach ostatniego wydania czasopisma naukowego PTS „Protetyka Stomatologiczna”. 

Ich praca zatytułowana „Precyzyjne elementy retencyjne stosowane w leczeniu protetycznym: zasuwy, rygle, zatrzaski, korony teleskopowe i zespolenia kładkowe – przegląd piśmiennictwa” przedstawia wybrane systemy zakotwiczeń bezklamrowych, które są stosowane w leczeniu protetycznym z zastosowaniem protez ruchomych, na podstawie istniejącej literatury. Zaprezentowano krótką charakterystykę najczęściej stosowanych precyzyjnych elementów retencyjnych, takich jak zasuwy, rygle, zatrzaski, korony teleskopowe i zespolenia kładkowe oraz ich wykonawstwo laboratoryjne. Omówiono wady i zalety poszczególnych rozwiązań. Przedstawiono wskazania do zastosowania poszczególnych systemów. 

Zastosowanie precyzyjnych elementów retencyjnych w celu rehabilitacji protetycznej pacjentów z uzębieniem resztkowym pozwala na uzyskanie zadowalających efektów. Badania pokazują, że po 5 latach ponad 83 proc. protez bezklamrowych było w dobrym stanie i dalej mogło być użytkowanych, po 15 latach ilość ta wynosiła ponad 67 proc. 

Ich mocne strony to:
- dobry efekt estetyczny,
- przenoszenie pionowych sił żucia na zęby filarowe,
- możliwość regulacji siły retencji dzięki wymiennym matrycom,
- dobra stabilność i retencja.

To wszystko przyspiesza adaptację, zapewnia lepszą stymulację bezzębnych wyrostków zębodołowych, precyzyjny tor wprowadzania protezy, a także to, że mogą być stosowane również w przypadku nierównoległości filarów.

A minusy?
- konieczność oszlifowania zębów oporowych,
- bardziej skomplikowane oraz kosztowne wykonawstwo laboratoryjne,
- utrudniona higiena
- trudności w naprawie lub wymianie.

Więcej: pts.net.pl