PARTNER PORTALU
partner portalu

Zasady diagnostyki w dysfunkcjach układu stomatognatycznego człowieka - krok po kroku

ms
30-05-2017, 10:22
Zasady diagnostyki w dysfunkcjach układu stomatognatycznego człowieka - krok po kroku Krzysztof Adamowicz (foto: archiwum)
Na co zwrócić uwagę w poszczególnych etapach badania pacjenta w procesie diagnostyki układu stomatognatycznego – mówi Krzysztof Adamowicz, który wprowadził do praktyki szyny NTI, stanowiące jeden z elementów, opracowanej w 2010 r., autorskiej procedury.

Dysfunkcje układu stomatognatycznego pacjenta to problem, który stale narasta. Coraz większa grupa pacjentów prezentuje większe lub mniejsze objawy dysfunkcji. Oczywiście nie wszyscy są z tego powodu nieszczęśliwi. U większości z nich jest to dysfunkcja zaadaptowana, czyli taka która przebiega bezobjawowo, dzięki zdolnościom przystosowawczym organizmu.

Dysfunkcję zaadaptowaną można zobrazować, wyobrażając sobie model trzech kół zębatych, które docierają się proporcjonalnie przez lata. Te koła to stawy skroniowo-żuchwowe, zęby oraz mięśnie układu żucia. Ale co się stanie, jeśli zechcemy nagle wymienić jedno z tych trzech kół? Efekt można z góry przewidzieć.

Adaptacja zostaje przełamana i pojawiają się najróżniejsze dolegliwości. Postawmy pytanie: kiedy stomatolog, nie wiedząc o tym, wymienia jedno z tych kół na nowe? Odpowiedź zaskakuje: zawsze wtedy, gdy wykonuje uzupełnienia protetyczne lub leczenie ortodontyczne z użyciem aparatów stałych u pacjentów z zaadaptowaną postacią dysfunkcji. Czasem wystarczy jedno zbyt wysokie wypełnienie, czasem takie ukształtowanie powierzchni żującej, które utrudnia ruchy boczne, powodując tym samym wyzwalanie dużych sił wskutek niewłaściwego działania mięśni narządu żucia i co za tym idzie ból i czasem uczucie duszności.

Dysfunkcje: zaadaptowana i niezaadaptowana

  Badanie emg

  Zapis emg

Tak, więc mamy dwie postacie dysfunkcji – zaadaptowaną i niezaadaptowaną. Pierwszą i drugą musimy brać pod uwagę głównie wtedy, gdy planujemy ingerencję zmieniającą działanie układu stomatognatycznego. Drugą w zasadzie musimy brać pod uwagę zawsze, ponieważ to pacjent cierpiący, z bólem napięciowym lub dolegliwościami ze strony stawów skroniowo-żuchwowych.

Możliwości diagnostyczne w tych sytuacjach zależą od poziomu wiedzy na temat dysfunkcji układu stomatognatycznego oraz dostępności specjalistycznych urządzeń pomiarowych. Bez wstępnego emg raczej trudno wyobrazić sobie trafioną terapię. Powinniśmy pacjenta na takie badanie skierować do specjalisty, gdyż diagnostyka palpacyjna daje tylko ogólne pojęcie o przeciążeniu mięśni bez szczegółowych wskazówek niezbędnych do zaplanowania właściwej terapii.

W każdym przypadku dysfunkcji mamy komponentę mięśniową i stawową, które mogą występować rozdzielnie, ale zawsze uszkodzenia stawowe są wynikiem problemów mięśniowych, oczywiście z wyłączeniem uszkodzeń pourazowych. Możemy spotkać dysfunkcję z przeważającą komponentą mięśniową lub stawową. Identyfikacja zaburzeń w tych obszarach jest kluczowym elementem pozwalającym na zaplanowanie właściwych założeń terapeutycznych.

SŁOWA KLUCZOWE
szkoła_okluzji   okluzja   Krzysztof Adamowicz  

POLECAMY W SERWISACH