Technik dentystyczny – przedmiotem sporu

ms
20-12-2018, 09:01
- W treści wypowiedzi niektórych przedstawicieli Naczelnej Rady Lekarskiej dotyczących zakresu kwalifikacji zawodowych i uprawnień osób wykonujących zawód technika dentystycznego i specjalisty do spraw techniki dentystycznej, można zauważyć wiele nieścisłości, a nawet mijanie się z prawdą – pisze dr n. med. inż. Tadeusz Zdziech, prezes Stowarzyszenia Inżynierów i Magistrów Techniki Dentystycznej

Tadeusz Zdziech komentuje rozbieżności interpretacyjne w ten sposób.

Jednym z wielu spornych przykładów jest twierdzenie, że zawód technika dentystycznego lub specjalisty do spraw techniki dentystycznej jest zawodem medycznym pomocniczym.

Zgodnie z klasyfikacją zawodów i specjalności rynku pracy oraz zakresu jej stosowania Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, zawody medyczne pomocnicze należą do grupy 5321, do której należy: asystentka pielęgniarska, opiekun medyczny i pozostały pomocniczy personel medyczny, którego nauka trwa 1 rok.

W odróżnieniu do zawodów medycznych pomocniczych, technik dentystyczny należy do grupy 3214, posiada wykształcenie średnie medyczne i zajmuje się wykonywaniem prac techniczno-dentystycznych, a czas nauki wynosi 2,5 roku.

Specjalista do spraw techniki dentystycznej znajduje się w grupie 2299, posiada wykształcenie wyższe i ma prawo wykonywania prac techniczno-dentystycznych. Czas nauki wynosi od 3 do 5 lat.

Twierdzenie, że zgodnie z dekretem z 5 lipca 1946, o wykonywaniu czynności techniczno dentystycznych, stykanie się z pacjentem w związku z wykonywaniem prac techniczno dentystycznych wszystkim  technikom dentystycznym jest wzbronione, mija się z prawdą.

Dekret ten dotyczył osób które:
- ukończyły trzyletnie liceum techniki dentystycznej lub
- 1 września 1939 r., na mocy obowiązujących w tym czasie przepisów o wykonywaniu praktyki dentystycznej, były uprawnione do samodzielnego wykonywania czynności techniczno-dentystycznych i używania tytułu technika dentystycznego lub
- 1 września 1939 r. trudniły się zawodowo na obszarze Polski wykonywaniem robót techniczno dentystycznych na zamówienie lekarza dentysty pod warunkiem zdania do końca 1947 r. komisyjnego egzaminu przeprowadzonego zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia, w porozumieniu z ministrem oświaty.

Z przytoczonego dekretu wynika, że obejmuje jedynie techników dentystycznych, którzy pracowali przed wojną lub zaraz po wojnie w charakterze technika dentystycznego lub ukończyli trzyletnie liceum techniki dentystycznej. Nie obejmuje osób, które uzyskały tytuł technika dentystycznego w Państwowej Szkole Medycznej Techników Dentystycznych, w Medycznym Studium Zawodowym Wydział Techniki Dentystycznej, czy też Medycznej Szkole Policealnej Techniki Dentystycznej.

Niezrozumiałe jest również twierdzenie, że specjalista do spraw techniki dentystycznej jest technikiem dentystycznym. Ukończenie wyższych studiów niezależnie od kierunku, zmienia status wykształcenia np. z zawodu szkolnego – technik dentystyczny na tytuł zawodowy: licencjat, inżynier, magister lub magister inżynier w kierunku techniki dentystyczne lub specjalności inżynieria dentystyczna.

Przytoczone przykładowe działania, mają na celu obniżenie rangi jednego z najstarszych zawodów medycznych, który był zawodem elitarnym, gdyż w latach 70-tych wymagał od abiturienta posiadania świadectwa dojrzałości, a o jedno miejsce np. na Medycznym Studium Zawodowym Wydział Techniki Dentystycznej Nr 3 w Warszawie walczyło około 12 osób.